the Rubber Balls

Sinds september 1993 bestaat squashclub "the Rubber Balls". Deze club heeft vanaf dat moment een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt om uiteindelijk te komen op het punt waar we nu zijn: een club met 7 leden. Er zijn wellicht grotere squashclub's, maar menig club zal jaloers zijn op de betrokkenheid. Zo zijn er haast elke week (of maand) wel een keer 2 a 3 leden op een squashbaan te vinden. En er zijn zelfs leden bij die zich toch zeker 1 keer per jaar van de bank hijsen en de stoute sqaush-schoenen aantrekken om u en ons versteld te doen staan van hun balgevoel en soepele bewegingen. Stuk voor stuk toppers op en buiten de baan. Jaaah ook buiten de baan, want gezelligheid staat hoog in het vaandel. De apres-squash is een activiteit die wij hebben bedacht om de saamhorigheid onder de clubleden wat te verhogen. Onder het genot van een biertje gooien we wat balletjes op (over de toestand in de wereld, de koers van de beurs, auto's, vrouwen, voetbal, en andere onderwerpen met een hoog testosterongehalte).
U ziet: "squash is a way of life". Denkt u: dat wil ik ook, dan kunt u zich aanmelden. Helaas hebben wij momenteel wel een ledenstop (vanwege het grote ledental), maar wij kunnen u dan op een wachtlijst zetten. Met wat aardige woordjes en het geven van de nodige rondjes is het dan wellicht wel mogelijk om meteen bovenaan die wachtlijst te komen.

Palma schudde op zijn grondvesten toen onze Ryanair-boeing (met zijn mannelijk onderstel) voet aan de grond zette met 6 rubberen balletjes. De warme Spaanse winterzon warmde de koude balletjes al snel op, en het duurde dan ook niet lang voor we kroeg-in kroeg-uit stuiterden. Tussen de cervessa's door werd zelfs tijd genomen om de echte Spaanse keuken te onderzoeken (tapas, whoppers, café blue, etc.). Enkele balletjes trokken zelfs de stoute schoenen uit om een duik te nemen in de mediteranee, onder het bewonderend oog van de wat minder strak-buikig bedeelden van onze vereniging. En na het bakken in de zon op het terras op zondag, vermaakt door het plaatselijke kerkkoor en wat dorpsgekken die bozig om zich heen schreeuwden, was het alweer tijd om met gezonde tegenzin de terugreis te aanvaarden. Ooooohhhh PALMA DE MALLORCA het was kort maar hevig.